Depression, The Secret We Share (βίντεο)

«Το αντίθετο της κατάθλιψης δεν είναι η ευτυχία, αλλά η ζωντάνια!» – Andrew Solomon, Συγγραφέας 

Δείτε το βίντεο:

Η μουσική βελτιώνει τη μνήμη και την απόδοση του εγκεφάλου

conceito-de-lazer-e-tecnologia-de-pessoas-jovem-atraente-que-escuta-musica-no-leitor-de-musica-ao-ar-livre-menina-do-hipster-que-gosta-das-musicas-em-seus-fones-de-ouvido-no-parque-da-manha-lens-flare_1253-970

Η μουσική επηρεάζει τον εγκέφαλο με διάφορους θετικούς τρόπους. Ανεβάζει τη διάθεση, ενισχύει την όρεξη και μας κάνει να νιώθουμε κινητοποιημένοι και έτοιμοι να δημιουργήσουμε. Αποτελεί ένα εργαλείο που διεγείρει όλες τις δομές του εγκεφάλου, αυξάνοντας τη λειτουργικότητά του. Συχνά έχουμε ζήσει στιγμές που ένα τραγούδι ή μια μελωδία μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, σε δικές μας αναμνήσεις και η διάθεσή μας αλλάζει στο λεπτό. Αυτό και μόνο δείχνει την ισχυρή συσχέτιση ανάμεσα στη μουσική και τη μνήμη.

Αρκετές έρευνες έχουν αποδείξει την ικανότητα της μουσικής να βελτιώνει τη μνήμη μας. Και δικαίως μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για τη βελτίωση της ακαδημαϊκής επίδοσης και της εργασιακής απόδοσης.

Πώς η μουσική ενισχύει τη μνήμη σας:

1. Βελτιώνει τη συγκέντρωση

Ο εγκέφαλός μας αποτελείται από νευρώνες, οι οποίοι συνδέονται στις συνάψεις τους. Κάθε πληροφορία που επεξεργάζεστε, μετατρέπεται σε ηλεκτρικές ώσεις που μεταφέρουν το μήνυμα στους νευρώνες μέσω των συνάψεων. Όσο περισσότερη προσοχή δίνετε στις πληροφορίες, τόσο ισχυρότερες είναι οι ώσεις και οι συνδέσεις ανάμεσα στους νευρώνες. Αυτή η διαδικασία προκαλεί τη διαμόρφωση της μνήμης και ρυθμίζεται από την παραγωγή κυμάτων άλφα στον εγκέφαλο.

Υπό την παρουσία μουσικής, η μνήμη φαίνεται να ενισχύεται· καθώς και τα κύματα άλφα όσο και τα θήτα παράγονται περισσότερο από τον εγκέφαλο. Τα κύματα θήτα δημιουργούν την αίσθηση ηρεμίας και ξεκούρασης. Και σε αυτή την κατάσταση, ο εγκέφαλός σας μπορεί να συγκεντρωθεί περισσότερο και να επεξεργαστεί, όπως και ν’ αποθηκεύσει πληροφορίες με τον καλύτερο τρόπο.

2. Ενισχύει τη μακρόχρονη μνήμη

Η μακρόχρονη μνήμη συνδέεται άμεσα με τις ήδη ισχυρά διαμορφωμένες συνάψεις. Συχνά, η μνήμη σας επηρεάζεται σημαντικά από το ποσοστό στρες που βιώνετε. Είτε αυτό είναι δουλειά, είτε σπουδές, το στρες τείνει να εκφυλίζει τις ήδη διαμορφωμένες συνάψεις, επηρεάζοντας τη μακρόχρονη μνήμη. Το στρες επίσης μειώνει τα επίπεδα της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης στον οργανισμό σας, που αποτελούν τις ορμόνες της καλής διάθεσης και παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της μνήμης.

Όσο ακούμε μουσική, κάνουμε το σώμα μας να παράγει αυτές τις ορμόνες της καλής διάθεσης, βελτιώνοντας άμεσα και τη μνήμη μας. Ενδυναμώνουμε επίσης τις συνάψεις, διατηρώντας ακέραια και άθικτη τη μακρόχρονη μνήμη.

3. Διατηρεί χαμηλά τα επίπεδα της κορτιζόλης

Το στρες δεν επηρεάζει μόνο τη μακρόχρονη μνήμη, αλλά επίσης εμποδίζει τη δημιουργία νέων αναμνήσεων. Παρακωλύει την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου, παράγοντας κορτιζόλη, η οποία αποτελεί την κύρια στρεσογόνα ορμόνη. Η μουσική κρατά την κορτιζόλη σε χαμηλά επίπεδα, κάνοντάς μας να νιώθουμε χαλαροί. Αυτό ακριβώς είναι που διευκολύνει τη διαδικασία απορρόφησης και συγκράτησης των πληροφοριών.

4. Προάγει τη διαύγεια των σκέψεων

Όταν ακολουθείτε έναν μουσικό ρυθμό, μπορείτε να συγκεντρωθείτε καλύτερα και να οργανώσετε ευκολότερα τις σκέψεις σας. Οι έρευνες δείχνουν ότι ο εγκέφαλός μας λειτουργεί με ρυθμό. Ως εκ τούτου, όταν παρασυρόμαστε από τους ρυθμούς των τραγουδιών, ειδικά από εκείνα που ενισχύουν αποδεδειγμένα τη μνήμη μας, μπορούμε και να μελετήσουμε με έναν οργανωμένο και πιο μεθοδευμένο τρόπο. Η χρήση ενός μουσικού οργάνου έχει επίσης παρόμοια επίδραση στον εγκέφαλο. Η διαδικασία της μάθησης και εξάσκησης βελτιστοποιούν με συστηματικό τρόπο τις σκέψεις σας.

5. Βελτιώνει τις γνωστικές ικανότητες

Υπάρχουν πολυάριθμες μελέτες πάνω στο φαινόμενο του Mozart, όπου υποστηρίζεται ότι αν ακούσουμε τα κομμάτια του πριν την εκτέλεση μιας ορισμένης δραστηριότητας, η ικανότητα επίλυσης και διεκπεραίωσής της βελτιώνονται. Αυτό αποδίδεται στις ενισχυμένες γνωστικές ικανότητες που η μουσική προάγει.

Η κλασική μουσική συγκεκριμένα έχει περισσότερα θετικά αποτελέσματα σε σύγκριση με τα άλλα είδη. Η ποπ μουσική πάντως φαίνεται να έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των ορθογραφικών λαθών κατά 14%. Αλλά η μουσική χωρίς στίχους μας βοηθά να απομονώσουμε οποιοδήποτε περισπασμό και να εργαστούμε ευκολότερα. Ποιο είναι το είδος που εσείς προτιμάτε;

Πηγή (πρωτότυπο): Εναλλακτική Δράση

Η «ενήλικη» θέση μας απέναντι στο ψυχικό τραύμα

memories-810x530

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στα αρχικά στάδια μιας ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας ο άνθρωπος θα κατηγορεί διαρκώς τους εξωτερικούς πάραγοντες για ό,τι δύσκολο μπορεί να του συμβαίνει: η μοίρα, ο Θεός, οι γονείς, το κράτος, το αφεντικό, ο σύζυγος, οι φίλοι, οι άλλοι… Πάντα φταίνε οι άλλοι!

Ουδεμία αμφιβολία υπάρχει για το γεγονός ότι η σύγχρονη πραγματικότητα και τα περιβάλλοντα που μας περιστοιχίζουν, έχουν γενικώς ισχυρή δράση και θέση προς την καθημερινή μας ψυχολογία και ψυχοπαθολογία. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι κανείς μας δε μεγάλωσε σε ένα απόλυτα υγιές οικογενειακό περιβάλλον και αυτό φέρει σίγουρα επιπτώσεις στον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε, επικοινωνούμε, αγαπάμε…

Οι τραυματικές εμπειρίες του παιδικού μας παρελθόντος εισάγονται μοιραία σε γρανάζια καταναγκασμού και επανάληψης, με αποτέλεσμα η καθήλωσή μας σε κάποια στάδια της εξελικτικής μας πορείας να είναι αναπόφευκτη!

Όσο ανιστεκόμαστε να δούμε από πολύ κοντά τις ασυνείδητες μηχανές του ψυχικού μας οργάνου, τόσο η επανάληψη και η ανία θα δεσμεύουν την ενορμητική μας ζωή σε συμπτώματα: κατάθλιψη, εξαρτήσεις, κρίσεις πανικού, ψυχοσωματικές διαταραχές κ.α.

Κάποιοι οδηγούνται σε καταστάσεις που μοιάζουν αδιέξοδες και απέλπιδες. Εδώ, ο άνθρωπος καταλήγει να κατακρίνει διαρκώς και να φθονεί τους άλλους για όποια δυστυχία έχει ο ίδιος «φορτωθεί»… 

Πόσο, όμως, μας βοηθάει εν τέλει μια παιδικόμορφη θέση που μας καταδικάζει να θυμώνουμε διαρκώς και να κατηγορούμε ό, τι είναι έξω από εμάς; Αναμφισβήτητα, ο άνθρωπος που ως παιδί βίωσε έντονη κακοποίηση, θα έχει δικαιολογημένα συσσωρεύσει πολύ θυμό, ή και οργή, για τραυματικές καταστάσεις που βίωσε χωρίς ελευθερία επιλογής και ευθύνης… Το παιδικό ψυχικό τραύμα βιώνεται ανεύθυνα και αναπόφευκτα!

Ο θυμός χρειάζεται σίγουρα έκφραση και εκδραμάτιση για να μπορέσει να μαλακώσει, – όσο αυτό επιτρέπεται. Συναισθήματα θυμού, μίσους και οργής θα πρέπει να είναι πάντα ευπρόσδεκτα σε ένα ψυχοθεραπευτικό δωμάτιο. Δύσκολο και πολύ σημαντικό το έργο του θεραπευτή/αναλυτή στη φάση αυτή. 

Είμαστε, ωστόσο, έτοιμοι για ένα επόμενο και πιο ώριμο στάδιο αυτογνωσίας που απαιτεί να κοιτάξουμε τελικά προς τα μέσα..; Έρχονται κάποιες στιγμές που η ζωή μας δίνει την ευκαιρία να στρέψουμε τα ψυχικά μας μάτια εντός, και να ανακαλύψουμε κάποιες προσωπικές και σίγουρα «δύσκολες» αλήθειες. Τότε όμως, θα αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε – με υπομονή, επιμονή και ευθύνη – να προχωρήσουμε σε αλλαγές που θα μας προσφέρουν ισχυρότερη αυτοεκτίμηση και ομορφότερες διαπροσωπικές σχέσεις!

…Κάτι όμως πρέπει όλοι μας να αφήσουμε πίσω! Στο σημείο αυτό ο καθένας μας καλείται να αντικρίσει και να αποδεχτεί πολλά…

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμικός Ψυχοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος του PsychoTherapy Lab

📞 (+30) 2121015339, 📱(+30) 6970040938 

Η «Νεκρή Μητέρα»

FB_IMG_1567107514994

(Έργο: «Dead Mother», Egon Schiele)

Είναι αλήθεια ότι είναι πολλές οι ψυχοθεραπείες που εστιάζουν αρκετά σε αυτόν τον τόσο σπουδαίο και καταλυτικό ρόλο της Μητέρας!

Και είναι αλήθεια ότι υπήρξαν πολλές οι μανάδες εκείνες που κάποτε έτυχε να πενθούν διαρκώς αγκαλιά με τα μικρά τους… Πρόκειται για τις «Νεκρές Μητέρες» κατά τον ψυχαναλυτή Andre Green, γυναίκες ονειροπόλες με βλέμμα λευκό και χαμένο στο μαύρο…

Αν το παιδί δε λάβει από τη μητέρα του ένα βλέμμα ζωντανό και καθάριο, τότε θα ψάχνει μια ζωή – σαν ένας πεισμωμένος ενήλικας – αυτό το γνήσιο και μητρικό καθρέφτισμα κάπου αλλού: άρρωστες σχέσεις, βουλιμικές εξαρτήσεις, εξιδανικευμένα αφεντικά, ανεκπλήρωτοι έρωτες, αδίστακτα smartphones… Ένας ενήλικας που θα περιπλανάται διαρκώς – και θα αποπλανάται γενικώς – μέχρι να βρει επιτέλους …ταυτότητα!

Κάθε μητέρα έχει το δικαίωμα (ίσως και την υποχρέωση) να πενθεί και να εκφράζει κάπου τα δυσάρεστα συναισθήματα ή την μελαγχολία της..!Ωστόσο, το μονάκριβο βλαστάρι της έχει ανάγκη να γνωρίσει τη Ζωή πριν από τον Θάνατο…

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμικός Ψυχοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος του PsychoTherapy Lab

Επικοινωνία: 📞 (+30) 212 1015339 | 📱(+30) 6970040938 

Νέοι Στόχοι Μετά Τις Καλοκαιρινές Διακοπές: 6 TIPS!

20181210-goals-you-need-to-set-for-next-year

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών τους διακοπών οραματίζονται νέους στόχους και σχέδια για την σαιζόν που έρχεται..! Κάποιοι από αυτούς τους στόχους μπορεί να είναι πιο άμεσοι και βραχυπρόθεσμοι, ενώ άλλοι θεωρούνται μακροπρόθεσμοι και απαιτούν πολύ συγκεκριμένα στάδια για την επιτευξή τους. 

Η ασφαλέστερη επιτυχία ενός στόχου προυποθέτει ιδιαίτερη έμφαση στη διαδικασία της στοχοθεσίας, καθώς και στην πολύ καλή οργάνωση! Ας δούμε, λοιπόν, κάποιους σημαντικούς άξονες που αφορούν την επίτευξη προσωπικών στόχων και αλλαγών.

1. Με ποια κριτήρια επιλέγω στόχους;

Η ορθή επιλογή στόχων βασίζεται συχνά στη συνειδητή επαφή με τα κριτήρια που χαρακτηρίζουν τους στόχους αυτούς. Ένα κριτήριο, λοιπόν, για κάποιον μπορεί να είναι το υλικό κέρδος από τους στόχους του (π.χ. χρήματα, αύξηση εισοδήματος κ.α.), ενώ για κάποιον άλλο ενδέχεται να είναι η ψυχική ισορροπία και γαλήνη. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουμε συγκεκριμένους στόχους. Η διαδικασία αυτή μας βοηθά συχνά να αμφισβητήσουμε τους στόχους που πρόκειται να θέσουμε, ή από την άλλη να αναδιαμορφώσουμε τα κριτήρια και τις αξίες που χαρακτηρίζουν τους ιδεατούς στόχους μας.

2. Είναι οι στόχοι μου πραγματοποιήσιμοι;

Αναμφισβήτητα, όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να ονειρευόμαστε! Είναι όμορφα τα όνειρα και οι στόχοι μας, όταν έχουν δόσεις φαντασίας και απόδρασης από το Πραγματικό… Συγχρόνως όμως, η υλοποίηση άμεσων και μικρών στόχων – που θα επηρεάσουν σημαντικά την καθημερινή μας ζωή – είναι άκρως ευεργετική! Η επίτευξη μικρών και πραγματικών αλλαγών αναζητά την επιβράβευση του εαυτού μας, και συνεπώς αυξάνει την αυτοπεποίθησή μας. Ούτως ή άλλως, οι μικρές αλλαγές είναι εκείνες που θα φέρουν τις μεγάλες!

3. Είναι οι στόχοι μου «προσωπικοί»;

Πολλές φορές, θέτουμε στόχους που δεν εκφράζουν τις προσωπικές μας επιθυμίες ή τα όνειρά μας. Τα κοινωνικά πρότυπα, ο τρόπος που μεγαλώσαμε, οι αξίες των γονιών μας, η εκπαίδευση που λάβαμε, οι εικόνες και τα ερεθίσματα που δημοσίως διατίθενται… Οι στόχοι πολλών ανθρώπων είναι δυστυχώς μπερδεμένοι μέσα σε κριτήρια «ξένα», μακριά από την ποιότητα της προσωπικής τους επιθυμίας. Η βαθύτερη ικανοποίηση που θα φέρει η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου είναι ίσως αμφίβολη… 

4. Μπορώ να «φαντασιωθώ» τους στόχους μου;

Η δύναμη της φαντασίας είναι κατ΄εμέ τεράστια! Ας αξιοποιήσουμε την ικανότητα της φαντασίωσης και ας ονειρευτούμε τους στόχους μας… Μπορούμε να φαντασιωθούμε τους στόχους μας; Τι βλέπουμε; Πόσο χαρούμενοι είμαστε μέσα από αυτή την επιτυχία; Ποιες αλλαγές θα έρθουν; Είναι θετικές…;

5. Έχω υπομονή;

Η οργάνωση και επίτευξη στόχων είναι μια διαδικασία που απαιτεί αρκετή υπομονή! Μια γρήγορη αλλαγή πιθανόν να προσφέρει μια άμεση ανακούφιση, αλλά η βαθύτερη μονιμότητά της μπορεί να τρεμοπαίζει… Η καταγραφή ενός πλάνου με βήματα μπορεί να μας βοηθήσει να είμαστε προσγειωμένοι και να αρκεστούμε στη σταδιακή αλλαγή των πραγμάτων. Οι αλλαγές έχουν βήματα και στάδια, στα οποία θα πρέπει να μείνουμε και να σταθούμε λίγο… πριν προχωρήσουμε! Το «γοργόν και χάριν έχει» φαίνεται πως δεν ταιριάζει ιδιαίτερα εδώ! 

6. Μπορώ να «χωρέσω»  μια μεγάλη αλλαγή στη παρούσα φάση;

Πολλοί άνθρωποι ονειρεύονται μεγάλες αλλαγές, αλλά ίσως μόνο κάποιοι από αυτούς να είναι έτοιμοι για να τις «χωρέσουν»! Μια αλλαγή, ακόμα και αν είναι θετική, μπορεί να αυξήσει ιδιαίτερα τα επίπεδα του άγχους και stress. Δεν επιτρέπουμε πάντα και τόσο εύκολα στον εαυτό μας την είσοδο στο Όνειρο! Οι λόγοι; Βαθύτεροι…

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμικός Ψυχοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος του PsychoTherapy Lab

📞 (+30) 212 1015339, 📱(+30) 697 0040938

 

 

 

 

 

Kική Δημουλά: «Κερδισμένος είναι αυτός που αγαπάει, όχι αυτός που αγαπιέται.»

48a412e391fc64efde498a5e52c82be8_L

Η ποιήτρια της διπλανής πόρτας: Αυτό είναι η Κική Δημουλά. Μια γυναίκα οικεία, καθημερινή, που θα μπορούσε να είναι η μάνα σου, η γιαγιά σου, αλλά είναι ποιήτρια, ακαδημαϊκός και πολυβραβευμένη.

«Γράφω κάτι ποιήματα», λέει η ίδια για τον εαυτό της. Και ψάχνει λέξεις, τις κατάλληλες, για να τις βάλει στη σειρά και να εκφράσει το μέσα της που ταυτίζεται με το μέσα μας. Τόσο απλά….

«Δεν ξέρω πως ζουν οι ποιητές.Δεν ξέρω πως ζουν οι άλλοι ποιητές. Δεν έχω συστηματική επαφή με ποιητές, παρά με λίγους φίλους που συμπίπτει να είναι ποιητές.

Η καθημερινότητά είναι καθημερινότητα. Τίποτα δεν την αλλάζει. Ούτε η ποίηση. Εζησα με έναν ποιητή αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Η ποίηση δεν είναι συνεχής. Επομένως η καθημερινότητα είναι η νικήτρια σε όλα. Μεγάλωσα τα παιδιά μου, ντάντεψα τα εγγόνια μου. Εκανα ενός κοινού ανθρώπου τη ζωή, γιατί έτσι ένοιωθα άλλωστε. Δεν άλλαξε κάτι ότι έγραφα κάποια ποιήματα. Όση φήμη κι αν απέκτησα έμεινα η μαμά, η γιαγιά, ο εαυτός μου.

Από τα δικά μου παιδικά χρόνια, κρατάω μόνο την απουσία των γονιών μου. Ο καιρός εκείνος δεν ήταν πολύ ευνοϊκός για τα νιάτα. Ηταν μάλλον στερημένος. Εβγαινα ως τα σκαλάκια του σπιτιού μου γιατί ήταν πάρα πολύ αυστηρό το καθεστώς των γονιών μου. Δεν πήγα πουθενά, εκδρομή, δεν έζησα καθόλου νεανικά χρόνια. Ο,τι έγινε, έγινε στο Γυμνάσιο. Είναι γλυκύτατα όλα αυτά να τα σκέφτομαι τώρα κι ας ήταν τότε ενοχλητικά και δυσάρεστα. Τώρα αν μου δινόταν η ευκαιρία να ξαναζήσω τα ίδια και χειρότερα, θα το ήθελα πολύ».

«Στα 18 μου έβγαλα ένα φυλλάδιο με ποιήματα. Αλήθεια δεν ξέρω πως, αλλά γνώριζα από τότε τον Αθω Δημουλά. Και ήταν μια παρακίνηση. Εκείνος έγραφε ήδη. Νομίζω ότι ήθελα να τον γοητεύσω. Δεν ξέρω αν τον γοήτευσα. Αυτό το πράγμα της ποίησης ήταν ο κουμπάρος που μας ένωσε. Με βοήθησε πάρα πολύ. Δεν έκανα τίποτα χωρίς να συμφωνήσει εκείνος. Αυτό το διαδέχτηκε η κόρη μου. Πήρε τη θέση του Αθω από την ώρα που πέθανε. Η κόρη μου είναι ένας σπουδαίος σύμβουλος. Είναι σημαντινό πράγμα να έχουμε καλούς συμβούλους. Γιατί από σένα ξεφεύγουν τα πράγματα μέσα στη μαγεία και την ορμή να γράψεις. Ενώ η κόρη μου και ο Αθως με είχαν προφυλάξει και μ΄έχουν προφυλάξει από πολλά, από λάθη, από πλατιασμούς…

Τις λέξεις δεν τις διαλέγω, μάλλον με διαλέγουν. Κι εγώ είμαι αυστηρή. Οι λέξεις είναι το όπλο μου για κάθε ποίημα. Νομίζω ότι προϋπόθεση είναι να εξασφαλίσω τις καλές λέξεις, τις κατάλληλες. Ναι, παιδεύομαι αρκετά. Παίρνει χρόνο. Παιδεύομαι γιατί έχω μια ανασφάλεια. Πάντοτε οφείλει να αμφιβάλλει κανείς γι΄αυτό που κάνει.

Ούτε το προφέρω, ούτε μέσα μου, ποτέ δεν λέω “είμαι ποιήτρια”, ποτέ, ποτέ. Γράφω κάτι ποιήματα, λέω. Αυτό είναι. Κι είναι πολύ αυτό.

Η θεματολογία μου είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Εχω μεγάλη σχέση με το θέμα μνήμη, επομένως αυτό επανέρχεται. Χρόνος, φθορά, απώλεια. Είναι ό,τι με βασανίζει και μου προκαλεί αγωνίες. Είναι μάλλον η φύση μου και όχι τα ίδια τα πράγματα. Νομίζω ότι εγώ είχα, όχι μια απαισιοδοξία, μια πίκρα. Δεν δικαιολογείται αλλιώς, από την ηλικία των δέκα επτά-δέκα οκτώ χρόνων να έχω μια πίκρα, μια μελαγχολία. Ούτε παθολογικό σύμπτωμα ήταν. Μάλλον πρέπει να ήταν κληρονομικό από τη μάνα μου. Μπορεί να μου ξεφεύγουν πράγματα, μνήμες, γιατί έζησα την Κατοχή, έζησα δύσκολα…»

«Ο χρόνος είναι εχθρός. Πραγματικά είναι τόσο άδικο πράγμα. Να σου κανονίζει τον βίο σου μια έννοια άπιαστη. Κι όμως αυτό είναι. Αν είναι κανείς τρελά αισιόδοξος, και πει «δεν βαριέσαι», και πει «έχει ο θεός», εγώ δεν το λέω. Δεν έχει ο θεός… Χρόνο δεν έχει ο θεός.

Δεν είναι φυσικό να υπάρχουν επικριτές στην ποίησή μου; Φυσικό είναι.

Οταν θυμάμαι το θέμα που είχε προκύψει με μένα και τον ρατσισμό, πολύ ταράζομαι. Ηταν το πιο άδικο πράγμα που έγινε ποτέ σε άνθρωπο. Και πιστεύω ότι με κυνηγάνε οι ατυχίες επειδή είμαι γυναίκα. Δεν είναι εύκολο, όσοι αιώνες κι αν περάσουν οι άνδρες να δεχτούν ότι οι γυναίκες είναι ίσες με αυτούς ή και καλύτερες. Γιατί συμβαίνει να υπάρχουν καλύτερες ποιήτριες από ποιητές, από κάποιους άνδρες ποιητές. Το νοιώθω ως ασυγχώρητο.

Δεν δηλώνω αριστερή, αλλά δεν δηλώνω και δεξιά. Θεωρώ λίγο κακόγουστο να πάρω μια θέση στα πολιτικά φωνάζοντας ή γράφοντας ποιήματα με πολιτικό περιεχόμενο. Δεν μου πάνε. Αν μπορούσα να έχω ενταχθεί σε μια παράταξη και να έχω μια δράση, ναι, τότε ναι. Αλλά όχι όλο λόγια…. Οταν ήταν η ΕΠΟΝ φορούσα και το καπελάκι και είχα ενθουσιασμό αλλά ήμουν παιδί.

Δεν μπορώ να συμφωνήσω στην άποψη ότι η τέχνη δεν μπορεί παρά να είναι αριστερή. Μπορεί να μην είναι αριστερή αλλά ούτε και δεξιά. Με το να μην είναι αριστερή, δεν σημαίνει ότι είναι δεξιά. Να είναι απολιτική.

Δεν ήταν τόσο ευχάριστα όλα τα πράγματα τα παλιά όταν τα συγκρίνει κανείς με τα τωρινά. Μπορεί να υπήρχε γαλήνη σε ορισμένους τομείς, αλλά νομίζω ότι πάντα είχε αγωνίες ο άνθρωπος. Πάντοτε.

Τώρα δεν μπορώ να συλλάβω κάποια πράγματα. Μου έτυχε να διαβάσω πρόσφατα ποιήματα πολιτικού περιεχομένου για την τωρινή κρίση. Δεν είναι όλα τα θέματα για να γίνουν ποίηση. Νομίζω ότι έχει πολύ κακό αντίκτυπο. Πρέπει να την ρίξεις κάτω την ποίηση, να την αδικήσεις. Το «πεινάμε» είναι μια έννοια τόσο τραγική που δεν επιτρέπεται να την κάνεις ποίημα. Είναι ασέβεια απέναντι στα δεινά. Αλλο τα ερωτικά και τα άλλα βάσανα…. Οταν βλέπω έναν πεινασμένο ξαπλωμένο στον δρόμο, το να τον κάνω ποίημα, είναι ιεροσυλία»

«Δεν ξέρω αν γίναμε όλοι πιο βάρβαροι με την κρίση. Γίναμε; Οι πλούσιοι είναι βάρβαροι απέναντί μας; Ναι, ο πλούτος είναι μια βαρβαρότητα. Γιατί είναι άνισο πράγμα. Δεν είναι το σύνηθες. Το σύνηθες είναι μια μέτρια καλή ήσυχη ζωή. Τροφή, στέγη και ολίγη ψυχαγωγία.

Το μόνο που δεν έχω καταλάβει από τη ζωή είναι γιατί πεθαίνουμε. Μόνο αυτό. Και επιμένω ότι θα υπάρχει κάποια εξήγηση, αλλά εγώ δεν θα τη δεχτώ όποια κι αν είναι. Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει; Αυτό βέβαια είναι ένα ερώτημα πολύ σωστό που με κολλάει στον τοίχο. Αλλά όπως έγινε αυτό, θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο. Και θεωρείται αμετακίνητο. Τώρα βέβαια η φύση θα μπορούσε να μας κρατήσει όλους πάνω στη γη; Για πάντα; Εάν δεν πεθαίναμε, θα υπήρχε το για πάντα. Οχι στα αισθήματα. Εκεί για πάντα δεν υπάρχει. Ούτε η αγάπη, εκτός από την αγάπη της μάνας για τα παιδιά, αυτή είναι για πάντα. Η άλλη, όταν μιλάμε για φιλίες, για δεσμούς, όψει δεν υπάρχει για πάντα…

Οσο για τον έρωτα, είναι το πιο ευάλωτο αίσθημα που υπάρχει στον κόσμο. Είναι μεγάλη ιστορία ο έρωτας. Είναι αυτό που δικαιώνει την ύπαρξη της ζωής. Το μόνο αντίδοτο στον θάνατο, Αλλά εξαιτίας του έρωτα, ο θάνατος είναι ανυπόφορος. Σκέφτεσαι ότι θα το στερηθείς και αυτό. Ο έρωτας είναι μια έννοια πολύ πλατιά. Δεν είναι ανάγκη να έχεις ανταποπόκριση από κάποιον. Ο έρωτας μπορεί να είναι προς ένα δειλινό, προς μια ώρα, προς έναν άνθρωπο που δεν σε ξέρει.

Ο έρωτας είναι «του ενός βασανισμού…»

Ετσι είναι αλλά είναι και κέρδος αυτουνού που αγαπάει. Αυτός που αγαπιέται μπορεί να μην τον ενδιαφέρει να αγαπιέται. Αλλά αυτός που αγαπάει έχει μεγάλη ανάταση, έστω και χωρίς ανταπόκριση μεγάλη.

«Δεν ξέρω πως θα είναι ένας μεγάλος έρωτας. Δεν μπορώ να το βάλω στο μυαλό μου. Είναι φθαρτό είδος. Πιστεύω ότι κερδισμένος είναι αυτός που αγαπάει, όχι αυτός που αγαπιέται. Αυτός που αγαπιέται δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Μόνον ο θάνατος με φοβίζει -μια μεγάλη αρρώστια.

Επειδή έμεινα απ΄έξω και δεν επλήγην ακόμα ούτε από πόλεμο ούτε από φανατικούς, έχω μια ήρεμη ζωή και ο φόβος μου είναι ο θάνατος. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα υπάρξει ένα στάδιο χωρίς ζωή. Αγαπάω τη ζωή πάρα πολύ. Οχι δεν είναι αισιόδοξο, είναι λάθος γιατί υποφέρω στην σκέψη του θανάτου αφάνταστα. Βέβαια έχω και τις αντιφάσεις μου. Δεν θέλω να πεθάνω, αλλά καπνίζω, ενώ δεν μου επιτρέπεται .

Δεν θα ήταν άσχημο να ακολουθούμε κανόνες στη ζωή. Λιγάκι θα μας προφύλαγε από απογοητεύσεις, αποτυχίες, αλλά είναι και απόλεμο πράγμα, εκτός πολέμου δηλαδή. Γιατί πιστεύω ότι ο άνθρωπος πρέπει να τρώει και ξύλο, να πέφτει, να σηκώνεται, να έχει αυτή τη διακύμανση καταστάσεων. Ποιος τους έβγαλε όμως τους κανόνες; Και ποιος τους στηρίζει; Δεν ξέρω…

Δεν μπορώ να πάρω στο λαιμό μου το θέμα: Δεν έχω σκύψει πάνω στην πολιτική όσο πρέπει, όσο θα έπρεπε για να έχω γνώμη. Νομίζω ότι είναι δύσκολη η δουλειά τους, είναι δουλειά πειρασμών. Διευκολύνει πολύ τους πειρασμούς. Βρίσκεσαι σε μια θέση ανάμεσα σε λεφτά, σε πλούσιους, όλο αυτό κάπου σε βγάζει από τον απλό σου δρόμο….

Οχι, δεν γράφω πάντα. Μετά το τελευταίο βιβλίο, μάλλον τελείωσα. Κουράστηκα πολύ. Δεν νομίζω ότι έχω άλλο. Δεν ξέρω τώρα, αν ζήσω, πολύ θα ήθελα να γράψω. Οχι ότι χόρτασα. Οχι. Δεν έχω χορτάσει. Είμαι αχόρταγη».

Πηγή (αναδημοσίευση): https://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/kiki-dimoula-kerdismenos-einai-aftos-pou-agapaei-oxi-aftos-pou-agapietai

Η ψυχολογική βία στο ζευγάρι. Ποιες μορφές παίρνει, και ποιος ο ρόλος θύτη και θύματος;

psyxologiki-via-zeugari-morfes-pairnei-rolos-thiti-thimatos-750x400

Η βία ορίζεται ως, οποιαδήποτε πράξη, κακομεταχείρισης αλλά και παραμέλησης. Οποιαδήποτε πράξη η οποία έχει ως στόχο να έχει υπό έλεγχο και να διατηρήσει κυριαρχία πάνω σε κάποιο άλλο άτομο. Μια συμπεριφορά η οποία μπορεί να προκαλέσει ψυχολογική ή σωματική βλάβη σε κάποιον. Η κατάργηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος θεωρείται πράξη βίας, όπως επίσης η παραβίαση και η προσβολή των σωματικών και ψυχολογικών ορίων ενός ανθρώπου. Βασικές μορφές βίας είναι οι εξής: Ψυχολογική/συναισθηματική, λεκτική, οικονομική, σωματική και σεξουαλική κακοποίηση. Σ’ αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με τις 2 πρώτες και κάποιες βασικές υποκατηγορίες αυτών.

Στην Ψυχολογική/Συναισθηματική Κακοποίηση, έχουμε πράξεις οι οποίες περιέχουν εκφοβισμό, εσκεμμένη συστηματική απόρριψη, άρνηση συναισθηματικής ανταπόκρισης, υποτίμηση του άλλου και παραμέληση με απώτερο στόχο τον απόλυτο έλεγχο και τη διατήρηση αυτού. Ας δούμε αναλυτικότερα κάποιες υποκατηγορίες:

– Η τάση του θύτη να απομονώνει το θύμα. Όσο μικρότερο κοινωνικό κύκλο έχει το θύμα, τόσο πιο δύσκολο είναι να ζητήσει βοήθεια. Αυτό εφαρμόζεται με τον έντονο έλεγχο του συντρόφου, συχνά τηλεφωνήματα για τη θέση του, το πόσες ώρες απουσιάζει από το σπίτι κτλ. Μ’ αυτόν τον τρόπο ο σύντροφος θύμα, μειώνει όλο και περισσότερο τις κοινωνικές του επαφές, με σκοπό να ικανοποιεί το θύτη και να αποφύγει κάποιο πιθανό ξέσπασμα θυμού ή σύγκρουσης.

– Η επίδειξη ισχύος του θύτη. Αυτό επιτυγχάνεται είτε με κάποια μορφή απειλής (π.χ θα εκθέσω στον κόσμο κάποιες προσωπικές σεξουαλικές σου στιγμές) ή με κάποια μορφή εκφοβισμού (π.χ σπάσιμο ενός επίπλου) κατά τη διάρκεια μιας διαμάχης.

– Η έλλειψη ενδιαφέροντος του θύτη. Σ’ αυτό το σημείο ο θύτης δείχνει παντελή αδιαφορία για το σύντροφό του, με τη μη κάλυψη βασικών αναγκών. Συχνές καταστάσεις είναι η μη ανταπόδοση σωματικής επαφής (π.χ σε μια αγκαλιά) ή η μη ανταπόκριση στη λεκτική επικοινωνία. Ο θύτης μένει αμέτοχος και αδιάφορος στην προσπάθειας συζήτησης που εκκινεί ο/η σύντροφος, αφήνοντας έτσι τον/την σε μια κατάσταση άγχους, θλίψης και φόβου ως προς το που μπορεί να οδηγήσει αυτή η σιωπή.

Στη Λεκτική Κακοποίηση, έχουμε τη χρήση λέξεων με τρόπο έτσι ώστε αυτές να επιφέρουν κάποιου είδους ψυχολογικό τραύμα πάνω στο θύμα, με απώτερο στόχο τη διατήρηση κυριαρχίας πάνω του.

– Το Αστείο ως Δούρειος Ίππος. Η χρήση αστείων με σκοπό την έμμεση περιφρόνηση του συντρόφου, είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στην αρχή μια κακοποιητικής σχέσης. Αυτό γίνεται κυρίως γιατί μετά από κάποια αντίδραση του θύματος, ο θύτης σύντροφος μπορεί να αναφέρει πως αυτό ήταν μόνο μια πλάκα, ενώ στην πραγματικότητα καλλιεργεί το έδαφος για πιο άμεσες μορφές κακοποίησης.

– Η τάση του θύτη να υποτιμά το θύμα. Η υποτίμηση μπορεί να αναφέρεται σε διάφορα επίπεδα της ζωής του θύματος, όπως οι διανοητικές ικανότητες, η ικανότητα του θύματος στην ερωτική επαφή, στο ρόλο ως μητέρα κτλ. Σ’ αυτό το σημείο ο σύντροφος θύμα, έχει ήδη ξεκινήσει να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, συναισθήματα ντροπής, άγχους και μελαγχολίας.

– Η τάση του θύτη για ταπείνωση. Είναι πολύ συχνό μετά από το στάδιο της υποτίμησης, ο θύτης να περάσει σε ένα σκληρότερο επίπεδο. Σ’ αυτό το στάδιο της ταπείνωσης και της απόλυτης περιφρόνησης, υπάρχει μεγαλύτερη αμεσότητα και το ψυχικό αντίκτυπο στο σύντροφο θύμα είναι πολύ πιο έντονο, με τη σταδιακή δημιουργία ψυχολογικού τραύματος.

πινακαςΠηγή: Women’s Traditional Living Center

Στην παρακάτω εικόνα βλέπουμε τον κύκλο της βίας:

κυκλος-βιας

Όσο αυξάνονται οι επαναλήψεις του κύκλου, τόσο μειώνεται το χρονικό διάστημα μεταξύ των σταδίων και τόσο πιο έντονες είναι και οι συγκρούσεις. Όσο μεγαλώνει η ένταση των κύκλων, το στάδιο της Ρομαντικής Περιόδου, τείνει να μειώνεται μέχρι την τελική εξάλειψη του.

Τέτοιες πράξεις μπορούν να φέρουν το θύμα σε μεγάλη νοητική και συναισθηματική σύγχυση. Όσο περισσότερο συνεχίζεται μια τέτοια συμπεριφορά, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες το θύμα να ξεκινήσει να παρουσιάζει χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, έλλειψη αίσθησης ελέγχου πάνω στη ζωή του, ενοχές, καθώς και επίσης και προβλήματα όπως κρίσεις άγχους/πανικού, κατάθλιψη κ.α.

Πηγή: Εναλλακτική Δράση

Γράφει ο Κωνσταντίνος Θειόπουλος.