Ανθρώπινες Σχέσεις: Το πρόβλημα των καιρών μας, αλλά και η μοναδική διέξοδος!

relations  

Η ανάγκη για διαπροσωπικές σχέσεις και ανθρώπινη επικοινωνία αποτελεί σήμερα ίσως το μεγαλύτερο ζητούμενο των ανθρώπων. Η αναζήτηση της ανθρώπινης επαφής, της κατανόησης, της φροντίδας και της αλληλεγγύης είναι ίσως μια από τις όμορφες – κατα τη γνώμη μου – και μή αυτοκαταστροφικές διεξόδους (γιατί υπάρχουν και οι αυτοκαταστροφικές!) εντός κάποιων  κοινωνικών καταστροφών που μπορεί να βιώνουμε, ο καθένας με τον μοναδικό και ιδιαίτερο τρόπο του…

Πόσο εύκολο είναι, άραγε, να επικοινωνήσουμε, να συν-αισθανθούμε, και εν τέλει να «σχετιστούμε» πραγματικά; Ποιος ο ρόλος των συστημάτων εντός των οποίων μεγαλώσαμε και μερικώς ενδοβάλαμε; Μιλάμε για κοινωνία, οικογένεια, σχολείο, οικονομία κ.α. Είναι όλα συστήματα. Και ένα σύστημα απαιτεί σχέσεις πάνω στις οποίες βασίζεται και λειτουργεί. Με ποιά διαδικασία – άραγε – ένα «ναρκισσιστικά βαλόμενο» σύστημα απαιτεί νέες μορφές συσχέτισης ανάμεσα στα κομμάτια του για να σωθεί; Η κοινωνία μας, λοιπόν, μάλλον βρίσκεται σε μια θέση ναρκισστικής κρίσης «ύπαρξης», πέρα από τη ρεαλιστική οικονομική.

Η επίλυση μιας κρίσης προυποθέτει, ίσως, αλλαγές στα νοήματα που έχουμε δώσει στις ζωές μας… Πόσο εύκολο, όμως, είναι αυτό όταν για να στηρίξουμε τον «ναρκισσισμό» της κοινωνίας μας έπρεπε να ποτιστούμε και οι ίδιοι λίγο απ΄αυτόν; Να πιούμε λίγο από το ακριβό κρασί που μας πρόσφερε στις γιορτές της;

Η δύναμη της Εικόνας δυστυχώς έχει γιγαντωθεί σε περιόδους που η κοινωνία άρχιζε να εμπλέκει ζητήματα αποδοχής και απόρριψης μέσα στη προσπάθεια να παραμένει η ίδια προστατευμένη, δυνατή και…αποδεκτή. Θωρακισμένη μέσα σε κανόνες και αξίες που οριοθετούν – όχι το φυσιολογικό από το «τρελό», όπως σε άλλες εποχές – αλλά το αποδεκτό από το απορριπτέο. Οι άνθρωποι πλέον έχουν συνειδητοποιείσει ότι θα ζητήσουν ψυχοθεραπεία όχι γιατί είναι τρελοί ή ασθενείς. Θα αναζητήσουν βοήθεια γιατι ξαφνικά νιώθουν ανασφάλεια και φόβο για το αν είναι αποδεκτοί ή όχι (από γονείς, φίλους, σύζυγο ή εραστή…), με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται έτσι και οι ουσιαστικές «σχέσεις» που (φυσιολογικά) στηρίζονται σε εμπιστοσύνη και αποδοχή, αποδοχή χωρίς όρους και πέρα από εξιδανικευμένες  Εικόνες… Η Eικόνα, λοιπόν, άρχισε να αποκτά όλο και μεγαλύτερη εξουσία και να αποτελεί ένα βασικό κριτήριο για την ενδεχόμενη αποδοχή ή απόρριψη.

Τώρα που η Εικόνα της κοινωνίας έχει αρχίσει να καταρρίπτεται -πρώτα από την ίδια  – τι γίνεται; Πώς ένα «βασικό» κριτήριο χάνεται ξαφνικά; Πως ο σύγχρονος άνθρωπος θα  κρίνει αν είναι αποδεκτός ή όχι από τους Άλλους όταν το ίδιο το «αλάνθαστο κριτήριο», όταν δηλαδή η Εικόνα της ίδιας της κοινωνίας ξεκίνησε να «γκρεμίζεται» και να απομυθοποιείται…; Το «σχετίζεσθαι»  (επί της «ουσίας»< ρ. «ειμί», είμαι – παρά «φαίνομαι») είναι τελικά ένα κύριο πρόβλημα των καιρών μας, αλλά συγχρόνως και η μοναδική ίσως λύση…

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπευτής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s