Άρθρα Ψυχολογίας & Ψυχοθεραπείας

Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεία: 12 λόγοι για να ξεκινήσεις!

IMG_20190809_204029_753

(φώτο: Βαλάντης Χουτοχρήστος) 

Η Ψυχοδυναμική (Ψυχαναλυτική) Ψυχοθεραπεία είναι μια εις βάθος διαδικασία αυτογνωσίας, που μπορεί να σε βοηθήσει:

1. να γνωρίσεις καλύτερα τον «αθέατο» (ασυνείδητο) εαυτό σου,

2. να γιατρέψεις τα τραύματα του παιδικού σου παρελθόντος,

3. να βελτιώσεις τις διαπροσωπικές & τις ερωτικές σου σχέσεις,

4. να πιστέψεις περισσότερο στον εαυτό σου και την αξία σου,

5. να γνωρίσεις καλύτερα και να αποδεχτείς την σεξουαλική σου ταυτότητα,

6. να γνωρίσεις νέες και δημιουργικές πτυχές του όμορφου εαυτού σου,

7. να διαχειρίζεσαι καλύτερα τις αναπόφευκτες απώλειες της ζωής σου,

8. να είσαι πιο ήρεμος/-η και να απολαμβάνεις περισσότερο την καθημερινότητά σου,

9. να είσαι πιο αισιόδοξος/-η και να θέτεις στόχους,

10. να εκφράζεις πιο εύκολα τα «απαγορευμένα» συναισθήματά σου,

11. να μάθεις να αγαπάς και να αγαπιέσαι,

12.  να ρισκάρεις περισσότερο στη Ζωή, την Δημιουργία & τον Έρωτα..!

Το PsychoTherapy Lab παρέχει από το 2012 την δυνατότητα υλοποίησης ατομικών συνεδριών ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας (βραχείας ή μακράς διάρκειας). Το γραφείο βρίσκεται στο κεντρικό & όμορφο Κουκάκι, μόλις 2′ από την στάση μετρό «Συγγρού Φιξ» (κόκκινη γραμμή).

Επιπλέον, το PsychoTherapy Lab σας δίνει την ευκαιρία να δεχτείτε online ψυχολογική υποστήριξη μέσω διαδικτύου (video call) στη περίπτωση που κατοικείτε εκτός Αθήνας/Ελλάδας, ή εάν δυσκολεύεστε με τις μετακινήσεις (π.χ. θέματα υγείας). 

Επιστημονικά Υπεύθυνος: Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος (Απόφοιτος Παντείου), Ψυχοδυναμικός Ψυχοθεραπευτής

Κλείστε την πρώτη σας συνεδρία με τον ψυχολόγο καλώντας στο κινητό τηλέφωνο 6970040938 (καθημ. 09.30-21.30) ή μέσω email στο psychotherapylab1@gmail.com. Εναλλακτικά, έχετε την δυνατότητα να κλείσετε τώρα online το ραντεβού σας πατώντας εδώ.

Louise Hay: Πώς να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας και αυτούς που μας πλήγωσαν

louise-hay-pws-sigxwroume-eauto-allous-750x400

Η συγχώρεση είναι ένας δύσκολος τομέας για όλους μας. Τα εμπόδια που έχουμε χτίσει, μπορούν να μας δεσμεύουν για πολλά χρόνια. Πάρτε το χέρι μου κι ας εργαστούμε μαζί, μαθαίνοντας να συγχωρούμε τον εαυτό μας και εκείνους που μας πλήγωσαν. Μπορείτε να το κάνετε.

Η συγχώρεση ανοίγει την καρδιά μας στην αγάπη του εαυτού. Αν δεν είστε πρόθυμοι να αγαπήσετε τον εαυτό σας, μπορεί να μείνετε κολλημένοι μακριά από τη χαρά της συγχώρεσης. Πολλοί από εμάς φέρουμε για χρόνια μαζί μας τις πικρίες του παρελθόντος. Μπορεί να το θεωρούμε σωστό και δίκαιο, επειδή κάποιος κάτι μας έκανε.

Αυτή όμως η πεποίθηση μας εγκλωβίζει σε μια φυλακή φαρισαϊκής πικρίας. Αισθανόμαστε πως υπερασπιζόμαστε το δίκιο μας, αλλά έτσι δεν καταφέρνουμε ποτέ να είμαστε ευτυχισμένοι.

Μπορεί να διαφωνείτε και να πείτε: «Ναι, αλλά δεν ξέρεις τι μου έκανε αυτός ο άνθρωπος. Είναι ασυγχώρητο». Η αδυναμία μας να συγχωρήσουμε έχει σοβαρές επιπτώσεις στον εαυτό μας. Όταν διατηρούμε μέσα μας ζωντανή την πικρία είναι σαν να πίνουμε μια κουταλιά δηλητήριο κάθε μέρα. Συσσωρεύεται και μας βλάπτει. Είναι αδύνατον να είστε υγιείς και ελεύθεροι όταν κρατάτε τον εαυτό σας δεμένο στο παρελθόν.

Ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά μαθήματα που μπορείτε να πάρετε είναι να κατανοήσετε ότι ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί σε κάθε δεδομένη στιγμή. Το πώς μπορεί να πράξει ο καθένας έχει να κάνει με την αντίληψη, την επίγνωση και τη γνώση που διαθέτει.

Πάντοτε, οι άνθρωποι οι οποίοι κακομεταχειρίζονται τους άλλους υπήρξαν οι ίδιοι θύματα κακομεταχείρισης στην παιδική τους ηλικία. Όσο περισσότερη η βία που δέχτηκαν τόσο μεγαλύτερος ο εσωτερικός τους πόνος και τόσο περισσότερο μπορεί να ξεσπούν στους γύρω τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η συμπεριφορά τους είναι αποδεκτή ή δικαιολογημένη. Ωστόσο, για τη δική σας πνευματική εξέλιξη, πρέπει να έχετε συναίσθηση του πόνου σας.

Το περιστατικό στο οποίο εμμένετε έχει παρέλθει – ίσως, μάλιστα, εδώ και πολύ καιρό. Αφήστε το. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να ελευθερωθεί. Βγείτε από την προσωπική φυλακή που έχετε χτίσει και περάστε στη λιακάδα της ζωής. Αν η αρνητική κατάσταση συνεχίζει μέχρι σήμερα, τότε αναρωτηθείτε γιατί εκτιμάτε τόσο λίγο τον εαυτό σας, ώστε να την ανέχεστε ακόμη. Γιατί παραμένετε σε μια τέτοια κατάσταση;

Έχετε επιλογή: Μπορείτε να παραμείνετε εγκλωβισμένοι στην πικρίας σας ή μπορείτε να κάνετε μια μεγάλη χάρη στον εαυτό σας⋅ να συγχωρήσετε πρόθυμα το παρελθόν και να το αφήσετε πίσω, προχωρώντας στη δημιουργία μιας χαρούμενης ζωής που θα σας προσφέρει ικανοποίηση. Είστε ελεύθεροι να κάνετε ό,τι θελήσετε με τη ζωή σας, γιατί έχετε ελευθερία επιλογής.

Ο σκοπός του σημερινού μαθήματος είναι να σας βοηθήσει να αυξήσετε την αυτοεκτίμησή σας σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να αποδέχεστε στη ζωή σας μονάχα εμπειρίες αγάπης. Σας παρακαλώ να μην χάσετε τον χρόνο σας επιζητώντας εκδίκηση. Δεν πιάνει. Ό,τι προσφέρετε, επιστρέφει πάντα σε σας. Έτσι λοιπόν, αφήστε το παρελθόν και εστιάστε στο να αγαπήσετε τον εαυτό σας τώρα. Μόνο τότε μπορείτε να έχετε ένα υπέροχο μέλλον.

Ένα από τα πολυτιμότερα μαθήματα της ζωής μου είναι πως όταν εργάζεστε για τη συγχώρεση, δεν είναι απαραίτητο να προσεγγίσετε τα άτομα που θέλετε να συγχωρήσετε. Μερικές φορές μπορεί να θελήσετε να το κάνετε, αλλά δεν είστε υποχρεωμένοι. Το μεγαλύτερο κομμάτι του έργου της συγχώρεσης λαμβάνει χώρα μέσα στην καρδιά σας και μπροστά στον καθρέφτη σας.

Θυμηθείτε, η συγχώρεση δεν είναι για τους άλλους. Είναι κυρίως για εσάς.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Louise Hay με τίτλο «Αλλαγή με σύμμαχο τον καθρέφτη» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος.

Πηγή: Εναλλακτική Δράση 

Φαντάσματα από το Παρελθόν: Διαγενεακές Μεταβιβάσεις

IMG_20190715_161558_566

(φώτο: Βαλάντης Χουτοχρήστος) 

Σε μια οικογένεια, όπως και σε όλα τα συστήματα, οι μεταδόσεις είναι πάντα διαγενεακές, επηρεάζονται από το ιστορικό και το προσωπικό πλαίσιο και μεταφέρονται στο μυαλό και στο σώμα.

Ο Φερέντσι αναφέρει ότι υπάρχουν τραυματικές καταστάσεις των γονέων που επιβάλλονται στα παιδιά, αφού το ψυχικό περιεχόμενο των τραυμάτων μεταδίδεται σε αυτά. Οι γονείς και τα παιδιά αποτελούν μια μονάδα προσκόλλησης που επιτρέπει τη βαθιά ασυνείδητη επικοινωνία του φόβου, του άγχους και της ασφάλειας, της εγγύτητας και της απόστασης, της αγάπης και του μίσους και πολλά άλλα.

Όλα αυτά μεταδίδονται συχνά μέσα από τις εγγραφές συντονισμού και αποτυχίας συντονισμού και τις ενεργές διαδικασίες αυτορρύθμισης του συναισθήματος. Τα παιδιά παρακολουθούν συνεχώς τις χειρονομίες των γονιών τους και τα συναισθήματά τους, απορροφώντας το συνειδητό και ασυνείδητο μυαλό των γονέων τους.

Επίσης, τα παιδιά προσαρμόζονται στη συναισθηματική παρουσία και την απουσία των φροντιστών / γονέων τους, πάντα ψάχνοντας για προσκόλληση. Αυτές οι αναζητήσεις ξεκινούν από τη γέννηση και εμφανίζονται, πριν υπάρξουν λόγια, όταν υπάρχουν βλέμματα, ήχοι και επαφή – και όταν δεν υπάρχουν. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ιστορίες λέγονται, ακόμα και όταν δεν ομιλούνται.Ελλείψει ενός πλήρως συναισθηματικά ζωτικού και παρόντος γονέα, το παιδί θα προσδεθεί, όχι μόνο σε αυτό που υπάρχει, αλλά και σε αυτό που απουσιάζει – σε αυτό που είναι ζωντανό, όσο και σε αυτό που είναι νεκρό, κάτι το οποίο εμπεριέχει πολύ φόβο.

Διαγενεακή μετάδοση του τραύματος προσκόλλησης

Ήδη από το 1975 οι Fraiberg, Adelson και Shapiro περιέγραψαν τη μετάδοση τραυμάτων στη σχέση προσκόλλησης μεταξύ των μητέρων και των παιδιών τους. Βρήκαν περιπτώσεις που περιελάμβαναν ιστορίες τραυματισμού πολλών γενεών με κακό συντονισμό και προβληματικές προσκολλήσεις μητέρας-βρέφους.

Οι Rascovsky και Rascovsky (1968) υπενθυμίζουν την καταστροφική συμπεριφορά των γονιών προς τα παιδιά τους, που εκφράζεται μέσω είτε ενεργητικών είτε παθητικών στάσεων, όπως την πρώιμη ή επανειλημμένη εγκατάλειψη, τη ψυχική ή σωματική τιμωρία, τη σκληρότητα, τις σωματικές ή λεκτικές επιθέσεις και την αδιαφορία στον πόνο. Ωστόσο, είναι αξιοθαύμαστο το πώς τα κακοποιημένα μωρά ανταποκρίνονται συμπληρωματικά στην κακομεταχείριση ή εκμετάλλευση των γονιών τους: φαίνεται να διαισθάνονται πως μόνο έτσι μπορούν να επιβιώσουν.

Στη θεραπεία του τραυματισμού της διαγενεακής προσκόλλησης προσέφεραν στον τραυματισμένο γονέα έναν ενσυναίσθητο μάρτυρα με τη μορφή ενός θεραπευτή που θα μπορούσε να επιτρέψει στον γονέα να βγει αργά από τη διάσπαση και να καταλάβει για πρώτη φορά τον πόνο, τη θλίψη και τον τρόμο που και ο ίδιος είχε βιώσει ως βρέφος. Επιπλέον, αυτό που αποδείχθηκε ήταν το πώς αυτό το είδος θεραπευτικής παρέμβασης γύρω από τη διαγενεακή μετάδοση τραύματος προσκόλλησης επιτρέπει την ενίσχυση της ανθεκτικότητας στις μητέρες. Κατά την Chodorow (1978) «η μητρική φροντίδα αναπαράγεται διά μέσω των γενεών».

Για να κατανοήσουμε τη γυναίκα ως μητέρα, πρέπει να γνωρίζουμε τη δική της μητέρα και τη μητέρα της μητέρας της. Αν μια μητέρα στην παιδική της ηλικία βίωσε μια αποστερητική ή τιμωρητική μητέρα, είναι πιθανόν, όταν η ίδια γίνει μητέρα και δη κοριτσιού, να επαναλάβει όλα εκείνα τα βλαβερά ή απογοητευτικά στοιχεία της στενής επαφής με τη δική της μητέρα, ταυτιζόμενη φαντασιακά με τη μισητή ενδοβλημένη μητέρα της.

Τα οικογενειακά μυστικά

Το μυστικό μεταδίδεται ψυχικά έως και τρεις γενιές. Φυσικά δεν είναι όλα τα μυστικά «κακά», καθώς το να έχει κάποιος μυστικά είναι προστατευτικό της ιδιωτικότητάς του, αλλά και μια ένδειξη της διαφοροποίησης του από τους γονείς του.

Όταν αναφερόμαστε σε μυστικά, εννοούμε εκείνα τα οποία είναι απαγορευτικό να μαθευτούν, αφορούν οδυνηρές εμπειρίες και συνήθως μένουν ανείπωτα. Ένα μυστικό έχει πάντα την πηγή του σε κάποιο ισχυρό τραυματικό γεγονός και ταυτόχρονα όλα όσα το άτομο αυτό σκέφτηκε, φαντάστηκε και φαντασιώθηκε.

Η πλειονότητα των μυστικών αφορά τη γέννηση και το θάνατο (γενεαλογία, υιοθεσία, κρυφά παιδιά, αυτοκτονίες μεταμφιεσμένες σε ατύχημα, εθισμοί σε ουσίες, κακοποιήσεις, ψυχικές ή σωματικές ασθένειες). Το άτομο που το βίωσε δεν μπόρεσε να το επεξεργαστεί ψυχικά και προσπάθησε να το ξεχάσει. Έτσι, συνεχίζει να υπάρχει αναλλοίωτο σε όλη τη ζωή του ατόμου, σε αντίθεση με άλλες αναμνήσεις που σβήνουν.

Το μυστικό όσο κι αν κρύβεται, περνά στα παιδιά -μεταπηδώντας- μεταδίδεται ψυχικά μέσω αλλόκοτων συμπεριφορών, βλεμμάτων, αποσιώπησης, αντιφατικών ή ελλειμματικών αφηγήσεων, δημιουργώντας τους τη σκέψη ότι οι γονείς τους κρύβουν κάτι σοβαρό, το οποίο ωθούνται να μαντέψουν, ενώ ταυτόχρονα τους απαγορεύεται σιωπηρά να το θίξουν.

Σε αρκετές οικογενειακές ιστορίες η ύπαρξη ενός μυστικού συνδέεται με την εκδήλωση συμπτωμάτων (φοβιών, κρίσεων άγχους, κατάθλιψης, ψυχοσωματικών διαταραχών, παραληρημάτων, εξαρτήσεων κλπ.) σε κάποιο μέλος, που καλούμε προδιαγεγραμμένο ασθενή. Οι ψυχικές πληγές που έχουν επουλωθεί άσχημα ή μερικώς κάνουν αισθητή την παρουσία τους, «εφυγραίνονται», εκδηλώνοντας φανερά συμπτώματα, όπως ακριβώς και οι σωματικές πληγές.

Ως συστημικά φαινόμενα, τα μυστικά συμβάλλουν στην αύξηση της εντροπίας της οικογένειας και στην ακαμψία της λειτουργίας της. Διαμορφώνουν δυαδικές συμμαχίες, διαχωρισμούς ή τρίγωνα, με στόχο να εξαλειφθεί η απειλή διάδοσης του μυστικού. Έτσι, υιοθετούνται συγκεκριμένοι κανόνες, οικογενειακοί μύθοι, ψευδοδεσμοί, αποξένωση, παθολογικές διεργασίες, απαγορεύσεις και ένα ευρύτερο δίκτυο εξουσιών ώστε κανείς να μην το αγγίξει.

Κάθε επικίνδυνο και τοξικό μυστικό προέρχεται και συντηρείται από συναισθήματα φόβου, ενοχής ή ντροπής, από μια αποτυχία στη διαδικασία συμβολοποίησης και από μια διαστρεβλωμένη διάθεση προστασίας μέσω της αποσιώπησης. Με αυτόν τον τρόπο, ένα μυστικό του παρελθόντος επαναλαμβάνεται στο παρόν, σαν φάντασμα που διαπερνά τους τοίχους του σπιτιού.

Στη συστημική θεραπεία, τα μυστικά κρύβουν πολύτιμες πληροφορίες τόσο για το πώς το άτομο νοηματοδοτεί τις εμπειρίες του αλλά και το πώς μια οικογένεια, οι κώδικες και οι αξίες της, διαμεσολαβούν ή διαμορφώνουν αυτήν τη ψυχική λειτουργία. Ένας από τους στόχους της θεραπείας, λοιπόν, είναι, αρχικά, η δημιουργία ενός ασφαλούς περιβάλλοντος, ώστε το άτομο ή τα μέλη της οικογένειας να ανακαλύψουν ή να αποκαλύψουν τέτοιου είδους μυστικά και στη συνέχεια, με σύμμαχο το θεραπευτή, να μπορέσουν να τα επεξεργαστούν συναισθηματικά, να τα συμβολοποιήσουν σε απαρτιωμένη μορφή και να τα νοηματοδοτήσουν εκ νέου συγκατασκευάζοντας νέα νοήματα πιο απελευθερωτικά. 

«Σε κάθε παιδικό δωμάτιο υπάρχουν φαντάσματα. Είναι επισκέπτες από το λησμονημένο παρελθόν των γονιών, είναι οι απροσκάλεστοι επισκέπτες σε μια βάφτιση Fraiberg, Adelson & Shapiro (1975). Ghosts in the nursery.

Γράφει η ψυχολόγος Αικατερίνη Παγουλάτου.

Πηγή: https://www.psychology.gr/oikogeneiaka-themata/3170-fantasmata-parelthon-diageneakes-metavivaseis.html

Depression, The Secret We Share (βίντεο)

«Το αντίθετο της κατάθλιψης δεν είναι η ευτυχία, αλλά η ζωντάνια!» – Andrew Solomon, Συγγραφέας 

Δείτε το βίντεο:

Η μουσική βελτιώνει τη μνήμη και την απόδοση του εγκεφάλου

conceito-de-lazer-e-tecnologia-de-pessoas-jovem-atraente-que-escuta-musica-no-leitor-de-musica-ao-ar-livre-menina-do-hipster-que-gosta-das-musicas-em-seus-fones-de-ouvido-no-parque-da-manha-lens-flare_1253-970

Η μουσική επηρεάζει τον εγκέφαλο με διάφορους θετικούς τρόπους. Ανεβάζει τη διάθεση, ενισχύει την όρεξη και μας κάνει να νιώθουμε κινητοποιημένοι και έτοιμοι να δημιουργήσουμε. Αποτελεί ένα εργαλείο που διεγείρει όλες τις δομές του εγκεφάλου, αυξάνοντας τη λειτουργικότητά του. Συχνά έχουμε ζήσει στιγμές που ένα τραγούδι ή μια μελωδία μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, σε δικές μας αναμνήσεις και η διάθεσή μας αλλάζει στο λεπτό. Αυτό και μόνο δείχνει την ισχυρή συσχέτιση ανάμεσα στη μουσική και τη μνήμη.

Αρκετές έρευνες έχουν αποδείξει την ικανότητα της μουσικής να βελτιώνει τη μνήμη μας. Και δικαίως μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για τη βελτίωση της ακαδημαϊκής επίδοσης και της εργασιακής απόδοσης.

Πώς η μουσική ενισχύει τη μνήμη σας:

1. Βελτιώνει τη συγκέντρωση

Ο εγκέφαλός μας αποτελείται από νευρώνες, οι οποίοι συνδέονται στις συνάψεις τους. Κάθε πληροφορία που επεξεργάζεστε, μετατρέπεται σε ηλεκτρικές ώσεις που μεταφέρουν το μήνυμα στους νευρώνες μέσω των συνάψεων. Όσο περισσότερη προσοχή δίνετε στις πληροφορίες, τόσο ισχυρότερες είναι οι ώσεις και οι συνδέσεις ανάμεσα στους νευρώνες. Αυτή η διαδικασία προκαλεί τη διαμόρφωση της μνήμης και ρυθμίζεται από την παραγωγή κυμάτων άλφα στον εγκέφαλο.

Υπό την παρουσία μουσικής, η μνήμη φαίνεται να ενισχύεται· καθώς και τα κύματα άλφα όσο και τα θήτα παράγονται περισσότερο από τον εγκέφαλο. Τα κύματα θήτα δημιουργούν την αίσθηση ηρεμίας και ξεκούρασης. Και σε αυτή την κατάσταση, ο εγκέφαλός σας μπορεί να συγκεντρωθεί περισσότερο και να επεξεργαστεί, όπως και ν’ αποθηκεύσει πληροφορίες με τον καλύτερο τρόπο.

2. Ενισχύει τη μακρόχρονη μνήμη

Η μακρόχρονη μνήμη συνδέεται άμεσα με τις ήδη ισχυρά διαμορφωμένες συνάψεις. Συχνά, η μνήμη σας επηρεάζεται σημαντικά από το ποσοστό στρες που βιώνετε. Είτε αυτό είναι δουλειά, είτε σπουδές, το στρες τείνει να εκφυλίζει τις ήδη διαμορφωμένες συνάψεις, επηρεάζοντας τη μακρόχρονη μνήμη. Το στρες επίσης μειώνει τα επίπεδα της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης στον οργανισμό σας, που αποτελούν τις ορμόνες της καλής διάθεσης και παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της μνήμης.

Όσο ακούμε μουσική, κάνουμε το σώμα μας να παράγει αυτές τις ορμόνες της καλής διάθεσης, βελτιώνοντας άμεσα και τη μνήμη μας. Ενδυναμώνουμε επίσης τις συνάψεις, διατηρώντας ακέραια και άθικτη τη μακρόχρονη μνήμη.

3. Διατηρεί χαμηλά τα επίπεδα της κορτιζόλης

Το στρες δεν επηρεάζει μόνο τη μακρόχρονη μνήμη, αλλά επίσης εμποδίζει τη δημιουργία νέων αναμνήσεων. Παρακωλύει την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου, παράγοντας κορτιζόλη, η οποία αποτελεί την κύρια στρεσογόνα ορμόνη. Η μουσική κρατά την κορτιζόλη σε χαμηλά επίπεδα, κάνοντάς μας να νιώθουμε χαλαροί. Αυτό ακριβώς είναι που διευκολύνει τη διαδικασία απορρόφησης και συγκράτησης των πληροφοριών.

4. Προάγει τη διαύγεια των σκέψεων

Όταν ακολουθείτε έναν μουσικό ρυθμό, μπορείτε να συγκεντρωθείτε καλύτερα και να οργανώσετε ευκολότερα τις σκέψεις σας. Οι έρευνες δείχνουν ότι ο εγκέφαλός μας λειτουργεί με ρυθμό. Ως εκ τούτου, όταν παρασυρόμαστε από τους ρυθμούς των τραγουδιών, ειδικά από εκείνα που ενισχύουν αποδεδειγμένα τη μνήμη μας, μπορούμε και να μελετήσουμε με έναν οργανωμένο και πιο μεθοδευμένο τρόπο. Η χρήση ενός μουσικού οργάνου έχει επίσης παρόμοια επίδραση στον εγκέφαλο. Η διαδικασία της μάθησης και εξάσκησης βελτιστοποιούν με συστηματικό τρόπο τις σκέψεις σας.

5. Βελτιώνει τις γνωστικές ικανότητες

Υπάρχουν πολυάριθμες μελέτες πάνω στο φαινόμενο του Mozart, όπου υποστηρίζεται ότι αν ακούσουμε τα κομμάτια του πριν την εκτέλεση μιας ορισμένης δραστηριότητας, η ικανότητα επίλυσης και διεκπεραίωσής της βελτιώνονται. Αυτό αποδίδεται στις ενισχυμένες γνωστικές ικανότητες που η μουσική προάγει.

Η κλασική μουσική συγκεκριμένα έχει περισσότερα θετικά αποτελέσματα σε σύγκριση με τα άλλα είδη. Η ποπ μουσική πάντως φαίνεται να έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των ορθογραφικών λαθών κατά 14%. Αλλά η μουσική χωρίς στίχους μας βοηθά να απομονώσουμε οποιοδήποτε περισπασμό και να εργαστούμε ευκολότερα. Ποιο είναι το είδος που εσείς προτιμάτε;

Πηγή (πρωτότυπο): Εναλλακτική Δράση

Η «ενήλικη» θέση μας απέναντι στο ψυχικό τραύμα

memories-810x530

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στα αρχικά στάδια μιας ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας ο άνθρωπος θα κατηγορεί διαρκώς τους εξωτερικούς πάραγοντες για ό,τι δύσκολο μπορεί να του συμβαίνει: η μοίρα, ο Θεός, οι γονείς, το κράτος, το αφεντικό, ο σύζυγος, οι φίλοι, οι άλλοι… Πάντα φταίνε οι άλλοι!

Ουδεμία αμφιβολία υπάρχει για το γεγονός ότι η σύγχρονη πραγματικότητα και τα περιβάλλοντα που μας περιστοιχίζουν, έχουν γενικώς ισχυρή δράση και θέση προς την καθημερινή μας ψυχολογία και ψυχοπαθολογία. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι κανείς μας δε μεγάλωσε σε ένα απόλυτα υγιές οικογενειακό περιβάλλον και αυτό φέρει σίγουρα επιπτώσεις στον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε, επικοινωνούμε, αγαπάμε…

Οι τραυματικές εμπειρίες του παιδικού μας παρελθόντος εισάγονται μοιραία σε γρανάζια καταναγκασμού και επανάληψης, με αποτέλεσμα η καθήλωσή μας σε κάποια στάδια της εξελικτικής μας πορείας να είναι αναπόφευκτη!

Όσο ανιστεκόμαστε να δούμε από πολύ κοντά τις ασυνείδητες μηχανές του ψυχικού μας οργάνου, τόσο η επανάληψη και η ανία θα δεσμεύουν την ενορμητική μας ζωή σε συμπτώματα: κατάθλιψη, εξαρτήσεις, κρίσεις πανικού, ψυχοσωματικές διαταραχές κ.α.

Κάποιοι οδηγούνται σε καταστάσεις που μοιάζουν αδιέξοδες και απέλπιδες. Εδώ, ο άνθρωπος καταλήγει να κατακρίνει διαρκώς και να φθονεί τους άλλους για όποια δυστυχία έχει ο ίδιος «φορτωθεί»… 

Πόσο, όμως, μας βοηθάει εν τέλει μια παιδικόμορφη θέση που μας καταδικάζει να θυμώνουμε διαρκώς και να κατηγορούμε ό, τι είναι έξω από εμάς; Αναμφισβήτητα, ο άνθρωπος που ως παιδί βίωσε έντονη κακοποίηση, θα έχει δικαιολογημένα συσσωρεύσει πολύ θυμό, ή και οργή, για τραυματικές καταστάσεις που βίωσε χωρίς ελευθερία επιλογής και ευθύνης… Το παιδικό ψυχικό τραύμα βιώνεται ανεύθυνα και αναπόφευκτα!

Ο θυμός χρειάζεται σίγουρα έκφραση και εκδραμάτιση για να μπορέσει να μαλακώσει, – όσο αυτό επιτρέπεται. Συναισθήματα θυμού, μίσους και οργής θα πρέπει να είναι πάντα ευπρόσδεκτα σε ένα ψυχοθεραπευτικό δωμάτιο. Δύσκολο και πολύ σημαντικό το έργο του θεραπευτή/αναλυτή στη φάση αυτή. 

Είμαστε, ωστόσο, έτοιμοι για ένα επόμενο και πιο ώριμο στάδιο αυτογνωσίας που απαιτεί να κοιτάξουμε τελικά προς τα μέσα..; Έρχονται κάποιες στιγμές που η ζωή μας δίνει την ευκαιρία να στρέψουμε τα ψυχικά μας μάτια εντός, και να ανακαλύψουμε κάποιες προσωπικές και σίγουρα «δύσκολες» αλήθειες. Τότε όμως, θα αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε – με υπομονή, επιμονή και ευθύνη – να προχωρήσουμε σε αλλαγές που θα μας προσφέρουν ισχυρότερη αυτοεκτίμηση και ομορφότερες διαπροσωπικές σχέσεις!

…Κάτι όμως πρέπει όλοι μας να αφήσουμε πίσω! Στο σημείο αυτό ο καθένας μας καλείται να αντικρίσει και να αποδεχτεί πολλά…

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμικός Ψυχοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος του PsychoTherapy Lab

📞 (+30) 2121015339, 📱(+30) 6970040938 

Η «Νεκρή Μητέρα»

FB_IMG_1567107514994

(Έργο: «Dead Mother», Egon Schiele)

Είναι αλήθεια ότι είναι πολλές οι ψυχοθεραπείες που εστιάζουν αρκετά σε αυτόν τον τόσο σπουδαίο και καταλυτικό ρόλο της Μητέρας!

Και είναι αλήθεια ότι υπήρξαν πολλές οι μανάδες εκείνες που κάποτε έτυχε να πενθούν διαρκώς αγκαλιά με τα μικρά τους… Πρόκειται για τις «Νεκρές Μητέρες» κατά τον ψυχαναλυτή Andre Green, γυναίκες ονειροπόλες με βλέμμα λευκό και χαμένο στο μαύρο…

Αν το παιδί δε λάβει από τη μητέρα του ένα βλέμμα ζωντανό και καθάριο, τότε θα ψάχνει μια ζωή – σαν ένας πεισμωμένος ενήλικας – αυτό το γνήσιο και μητρικό καθρέφτισμα κάπου αλλού: άρρωστες σχέσεις, βουλιμικές εξαρτήσεις, εξιδανικευμένα αφεντικά, ανεκπλήρωτοι έρωτες, αδίστακτα smartphones… Ένας ενήλικας που θα περιπλανάται διαρκώς – και θα αποπλανάται γενικώς – μέχρι να βρει επιτέλους …ταυτότητα!

Κάθε μητέρα έχει το δικαίωμα (ίσως και την υποχρέωση) να πενθεί και να εκφράζει κάπου τα δυσάρεστα συναισθήματα ή την μελαγχολία της..!Ωστόσο, το μονάκριβο βλαστάρι της έχει ανάγκη να γνωρίσει τη Ζωή πριν από τον Θάνατο…

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμικός Ψυχοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος του PsychoTherapy Lab

Επικοινωνία: 📞 (+30) 212 1015339 | 📱(+30) 6970040938